Ten blady krążek to moja twarz

Niebo ma tej nocy kolor wybitnie warszawski.

Za oknem mam ładną rdzawoczerwoną łunę. Przy głębszym wsłuchaniu się w przestrzeń słychać miarowy stukot towarowych pociągów na starej stacji niedaleko stąd, a jak dobrze wykręcić głowę to widać ogromne chmury dymu produkowane przez niemniej starą ciepłownie. Dzięki niej jeszcze nie zamarzłem i mam siłę napić się jeszcze herbaty. Bardziej mechanicznie już być nie mogło. Czuje się pokryty, zadymiony wręcz socrealizmem spod znaku Aleksandra Kobzdeja. Otoczony przez cudaczną maszynerie i betonowych tytanów czuję się drobniutki. Taki Pan Maluśkiewicz do kwadratu.

Z tego wszystkiego może ja też w końcu się wnerwie, odczepie sobie rączki i nóżki i pożyczę trochę tego mechanicznego ustrojstwa. Wcisne jakieś pompy i wysięgniki zamiast rąk, zamontuje jakiś piecyk koło serca, dobrą solidną przekładnie mechaniczną zamiast nogi, rure wydechową na plecach i komin zamiast łba. Będę dymił spalinami i zostanę uznany za ósmy cud metalurgii stosowanej. Wstawią mnie za to do gabloty i każą podziwiać. Pierwszy człowiek, który zewnętrznie przystosował się do zdehumanizowanego świata. Bo takich co to zrobili wewnętrznie mamy aż za wielu.

“Posłuchaj – serce tyka jak czas
Już blisko dzień i wschód
Co znaczy wschód – wie każdy z nas
Codziennie wschodzi trup”